BANGUNGOT NG NAKARAAN

Ang tagal na rin noong huling pagkikita natin, ang dami ng nagbago sa iyo- mga magagandang pagbabago- naging iba ka na, iba na rin siguro ang tinitibok ng puso mo, parang hindi na nga kita makilala nang muli kitang masilayan. Sobrang layo na ng nakaraan natin, hindi ko na nga maalala kung kailang tayo huling nagtagpo, marahil sa labis na nga ang nagtagal. Hindi ko na rin tanda ang mga pangyayari kung paano mo kinuha ang loob ko at pinaibig ang puso ko, at kung paano mo binigyang-kahulugan ang salitang pagmamahal sa isip ko.

Nakalimutan ko na ang lahat, kinalimutan ko na ang lahat at binalewala ang nakaraan, ngunit ang hapdi at sakit na dumurog sa akin noon ay muli kong nadarama nang makita kita mismo sa aking harapan. Akala ko wala na akong pakialam, meron pa pala. Akala ko wala na, akala ko kaya ko na, akala ko limot ko na, AKALA KO LANG PALA.

HUWAG BASAHIN ni Maria

http://blognimaria.blogspot.com/2015/08/huwag-basahin.html

Sa lahat ng mga blog na aking nabasa mula sa aking mga kamag-aral ay ang "Huwag Basahin" ni Maria Angelika Iwag ang aking pinakanagugustuhang paskil dahil dito niya ibinuhos lahat ng kaniyang damdamin tungkol sa taong kaniyang hinahangaan. Maaaring ito ay magsilbing aral sa mga taong umaasa, at pagbubukas ng isipan sa mga taong paasa. Dahil dito ay nasa ayos na naipahayag ni Maria ang kaniyang hinanakit. 

Marahil ito ay tungkol sa pag-ibig ni Maria ngunit  nagkaroon ako ng repleksyon, na huwag umasa ng tuluyan sa mga bagay na alam nating imposible naman- masasaktan ka lang. At sa pagkamit ng pangarap na mabigo man minsan ay patuloy pa ring lumaban, at gamitin ang pagkabigong karanasan sa pagharap sa mga bagong laban.

KARANASAN: Sabado at Linggo

     Sabado ng umaga nang magising ako. Ang sarap lamang sa aking pakiramdam dahil wala akong masyadong iniisip na mga takdang aralin- yung tipong pagkamulat ko sa aking higaan ay ngiti na ang bubungad. Wala akong ginawa sa araw na ito kung hindi ang kumain, matulog at tapusin ang mga kakaunting gawaing-bahay hanggang sa umabot na ang kinagabihan nang hindi man lang ako napapagod, at nang ako ay matulog ay payapa parin ang aking nadarama.

        Umaga pa rin nang ako'y magising ngunit ito ay sa araw na ng linggo. nagising ako ng may galak pa rin sa mga labi.

         Kung ikukumpara sa araw ng kahapon (sabado), ay tila na mas marami akong ginawa ngayon- sa aking pagtayo sa higaan niligpit ko ito, sunod ay kumain, at makatapos naman ay sinimulan ko na ang ibang mga gawaing-bahay. At nang magawa ko na lahat ng kailangan ay pagpapahinga naman ang aking inatupag hanggang sa pagsapit ng gabi. 

          Sa pagaakala pa ring wala akong mga takdang aralin, ay minarapat kong bisitahin at siguraduhin sa aking mga kwaderno, at nang makita ay tila isang gabundok na labahan ni mama ang mga ito. Agaran ko rin naman itong ginawa at halos maghahating-gabi na nang ako ay natapos at natulog ngunit ayos lamang dahil lahat naman ay nagawa ko ng matiwasay at naayon. Hanggang ngayon ay maayos at payapa parin ang pakiramdam ko.

        Sa lahat ng ito, iba talaga ang Panginoon. Salamat sa kaniya, dahil sa lahat ng bagay na aking ginagawa ay parati siyang nandiyan upang gumabay na tulad ng aking mga magulang. Salamat po Panginoon, pati sa inyo Mama at Papa.