THANK YOU, POOOOO

Gratitude makes sense. When I was a kid, I am really not fond of saying 'thank you' for those people who helped me, specially to my Mama who had given me everything that I want to fulfill my happiness, like toys. And but not in my mind track that it always went of breaking. Then one day, a family of scavengers walking through our street and obviously looking for some collectibles saw our trash bins outside our home and went near to it with their child running and me bothered for it is very unusual, but I've found it out when he grabbed my broken toy and hold it too tightly celebrating and very happy. And me was like, "okay, whatever!". But when they are about to go I heard something that makes me feel so very special, the child shouting, "SALAMAT!" with joy on his face and still clung onto my toy. In this scenario, I realize to have value on things even they're too little because they are the one who makes a thing big. And most specially to give gratitude to someone who completed you because it may be the only thing you can give into return. So, I always now tell my Mama, "Maraming Salamat!" with full of my heart even in a joke way. :')))))))))

Pagtatapos na tutungo sa Panibagong Simula

       Sa unang markahan, marami akong natutunan tulad ng tungkol sa mga uri anyo at paggawa ng tula, alamat, kwento atbp., kasama na rin ang pagsusuri at mga elemento na bumubuo upang mas mabigyang-linaw ang bawat kahulugan, pangungusap o parirala, gaya ng transitional devices, pang-ukol, pangatnig, pang-angkop o mga kilalang pang-ugnay. Nalaman ko rin ng mas malalim ang pagkakaiba ng opinyon sa katotohanan, at kung paano iuuri ang sanaysay mula sa dalawang halimbawa nito- pormal, di-pormal. 

       Kasama rin sa aking mga natutunan ang pagsusunod-sunod ng pangyayari sa isang kwento at mga elemento nito kasama ang tauhan, tagpuan at banghay. Pati na ang paggamit ng mga salitang naglalarawan; paghahambing at pagtutulad ng isang bagay o pangyayari ay naging rin parte ng aking pagkatuto.

         Isa pa sa mga mahahalaga kong nadiskubre sa markahan ay ang natatagong tradisyon ng bawat bansa na aming tinalakay, partikular sa Timog-Silangang Asya. Ito ay sa pamamagitan ng mga panitikang naghahatid ng mga impormasyon tungkol at nagmula rin sa kanila.

      Sa kabilang dako, iba rin ang aking naging karanasan sa bawat bagay na sa ami'y pinagawa, dahil dito ay nasubok ang aking kakayanan. Isa na rito ang paggawa ng tula, pagvivideo sa sarili habang binabasa ang nagawa at pagaupload nito sa facebook, sa kabila ng aking pagkahiya ay patuloy ko pa rin itong ginawa sapagkat ako ay maaaring mawalan ng marka- dito ko napatotohanang "Wala kang mararating kung mahiyain ka", na hindi mo maisasagawa o maaabot ang iyong nais o pangarap kung hiya ang ipaiiral ngunit ito ay dapat na para sa tama.

     Sa susunod na markahan, inaasam ko na mas marami pa akong malalaman at matututunan na maaari kong magamit sa aking pangaraw-araw na buhay, kagaya dito sa blog na magkaroon pa ako ng mas maraming kaalaman sa paggawa ng aking mga sulatin. At sa paglalakbay sa ibang bahagi sa kontinente ng Asya, Kanluran partikular, sana ay mas mapalawig pa ang aking kaalaman tungkol sa kanilang tradisyon at kultura lalo na sa Korea. Masubok rin sana sa markahang ito ang aking kalakasan at kahinaan na maaari kong magamit sa mga susunod pa.

AKING TULA: Labing-limang buhay galing kay Nanay

URL NG AKING VIDEO PARA SA TULA: https://www.facebook.com/ryandavee.loreno/videos/938318612893681/?pnref=story

Nang iyong inilabas,

Sakit na ang dinanas

Ngunit tiniis ang lahat

Masugatan man ang balat

Sa unang taon itinuon

Pangangailangan ay tinugon

Binigyan ng pagkakakilanlan,

Pangalay pinagkaisipan

Sa sunod, pag-arugay inalay,

Inalay pati na rin ang buhay,

Buhay na hindi mapapantayan,

Maging yan ay kahit kanino man

Pagtitiyaga naman ang tinumbok,

Pinaglaban sa lahat ng pagsubok,

Tinakpan, sinahuran ang mga tulo

At bilang pagtupad sa mga pangako

'kaapat ng taon ko

At kahit na umugod

Suporta lang maihandog,

‘di pumalya, ‘di nagsawa

Maging pasensya ay sinubok

At ‘di napagod kakakamot,

Malagas man lahat ng buhok,

Kulit ay hindi naging kurot

Sa unang tapak sa paaralan,

Ikaw pa rin ay nakagagabay,

Nakaantabay sa bawat hakbang

habang nakaalalay sa kamay

Nagkaroon ng magarbong handaan,

Bawat isa sa mga detalye'y hinimay,

Hiling ko'y lubos na pinagplanuhan,

Nangyari yan saking ikap'tong buhay

Bawat dapa't sugat nilunasan,

Bawat luha ay pinupunasan,

Sa bawat lungkot ay dinamayan,

Sa bawat hikbi ay inakbayan

Ganap sa simulay ‘di kumupas,

Ang mga problema may humasiwas,

Tinulungang umahon, umiwas,

Patuloy na gumabay sa dahas

Dumagdag pa ang taon,

Ikasampu na ngayon,

Lumaki ang kaylangan,

Tinuloy parin laban

Humirap pa ng humirap,

Nagsumikap, nagsumukap

Sa mga pagkakataong hindi sapat,

Tinaya ang buhay para sa lahat

Edad pa'y nagdagdag,

Naintindihan ang sistema,

Ang sistemang kinagisnan,

Kinagisnan pala'y kahirapan

Ako'y nagkaisip,

Nalaman ang tama sa mali,

Isip ko'y moderno,

Sa'yo naman ay kultural

Sinubok ang kakayahan,

Tinanong ang hindi alam,

Inalam ang kahinaan,

Hinubog ang kalakasan

Maaari ngang kaya ko na tumayo ng mag-isa,

Mga mali mo'y pinansin ko na,

Sa malamang ay magagalit ka

Kaya patawad irog kong ina

Minsan wala rin sa kagustuhan

Na ikaw ay labanan,

Nagtatalo man minsan,

Mahal ka pa rin magpakailanman

Sa mga bagay na hindi sinasadya,

Hingi ko'y tawad talaga,

Sapagkat sa binibigay mong buhay

Ikaw naman ay unti-unti kong pinapatay.

KARANASAN: Sabado at Linggo

     Sabado ng umaga nang magising ako. Ang sarap lamang sa aking pakiramdam dahil wala akong masyadong iniisip na mga takdang aralin- yung tipong pagkamulat ko sa aking higaan ay ngiti na ang bubungad. Wala akong ginawa sa araw na ito kung hindi ang kumain, matulog at tapusin ang mga kakaunting gawaing-bahay hanggang sa umabot na ang kinagabihan nang hindi man lang ako napapagod, at nang ako ay matulog ay payapa parin ang aking nadarama.

        Umaga pa rin nang ako'y magising ngunit ito ay sa araw na ng linggo. nagising ako ng may galak pa rin sa mga labi.

         Kung ikukumpara sa araw ng kahapon (sabado), ay tila na mas marami akong ginawa ngayon- sa aking pagtayo sa higaan niligpit ko ito, sunod ay kumain, at makatapos naman ay sinimulan ko na ang ibang mga gawaing-bahay. At nang magawa ko na lahat ng kailangan ay pagpapahinga naman ang aking inatupag hanggang sa pagsapit ng gabi. 

          Sa pagaakala pa ring wala akong mga takdang aralin, ay minarapat kong bisitahin at siguraduhin sa aking mga kwaderno, at nang makita ay tila isang gabundok na labahan ni mama ang mga ito. Agaran ko rin naman itong ginawa at halos maghahating-gabi na nang ako ay natapos at natulog ngunit ayos lamang dahil lahat naman ay nagawa ko ng matiwasay at naayon. Hanggang ngayon ay maayos at payapa parin ang pakiramdam ko.

        Sa lahat ng ito, iba talaga ang Panginoon. Salamat sa kaniya, dahil sa lahat ng bagay na aking ginagawa ay parati siyang nandiyan upang gumabay na tulad ng aking mga magulang. Salamat po Panginoon, pati sa inyo Mama at Papa.